Istota Magii
Człowiek od zawsze starał się zapanować nad otaczającym go światem. W całej znanej nam historii ludzkości, aż roi się od mniej lub bardziej udanych prób podporządkowania sobie tego, co nas otacza. Niektóre z takich prób opierały się na założeniach pokojowych, inne były podejmowane z użyciem brutalnej siły. Doświadczenie jednak dowiodło, że nie prymitywna, fizyczna siła, jest kluczem do kreacji otaczającego nas świata, lecz jego zrozumienie. Zrozumienie zasad tworzenia rzeczywistości natomiast, aby być skutecznym, musi wynikać ze zrozumienia własnego wnętrza, w oparciu o to, co nas otacza.
W historii i dziejach naszego gatunku, pojawiały się jednostki wybitne. Różnie ich nazywano - Wiedzącymi, Oświeconymi, czy też Magami, gdyż ich rozumienie rzeczywistości, w której przebywali, pozwalało im na plastyczne jej kształtowanie, nierzadko łamiąc „prawa fizyki”, które inni uznawali za niemożliwe do pokonania.
Kim byli ci niezwykli ludzie i czym jest Magia?
W dzisiejszych czasach, kiedy ktoś powie niewtajemniczonemu „profanowi” – jestem Magiem – ten najpewniej pomyśli, że wariat, lub co najwyżej skojarzy, że ów zagadujący go delikwent naczytał się Harego Pottera i rzuciło mu się na mózg. Inni, bardziej „otwarci” ludzie pomyślą natomiast zapewne o postaci maga, rodem z gier komputerowych – beznamiętnie ciskającego fireballe (kule ognia), teleportującego się i robiącego masę innych, efektownych sztuczek ku uciesze gawiedzi i na pohybel swoim wrogom.
Aby jednak odpowiedzeń sobie na pytanie, czym jest istota Magii, wróćmy na chwile do niegdysiejszych ścieżek okultystycznych, oraz mistycyzmu.
Niemal każda ze znanych nam religii, oraz wiele filozofii zakłada, iż człowiek posiada w sobie element twórczy, zdolny do wpływania w sposób obiektywny lub subiektywny, na świat, który go otacza. W mistycyzmie przyjmowało się, iż duchowa moc twórcza, jaką dysponuje człowiek, pochodzi od Boga i jest odwzorowaniem w skali mikro – boskiego pierwiastka (jego odpowiednikiem) i zdolności kreacji, jaką posiada. Inne ścieżki typu okultnego, niejednokrotnie nawet ignorowały tematykę i odniesienia do istoty Boskiej, jednak przyjmowały (wykorzystując w praktyce), iż człowiek nie tylko jest w stanie oddziaływać na świat z poziomu fizycznego (przy pomocy swoich mięśni), lecz zakładały, iż umysł człowieka jest w stanie dosłownie wpływać na otaczającą go rzeczywistość, wywołując pożądane przez siebie efekty.
Dzięki takiej wiedzy i świadomości, która jak dziś odkrywają nasi uczeni, w zamierzchłych czasach dla kultur żyjących w znacznie większej symbiozie i w zgodzie z naturą – potrafili oni wpływać na bieg wydarzeń, zmieniać pogodę, a nawet uzyskiwać wiedze, bądź zdolności, które dziś nie mieszą się w głowie niejednemu zjadaczowi chleba.
Imperia powstawały i upadały, lecz świadomość zdolności, jakie posiada istota ludzka, mimo dziejowych zamieci - to schodząc do podziemia - to ujawniając się szerszemu gronu przy bardziej sprzyjających warunkach – zawsze jakoś umiała przetrwać w pamięci naszego gatunku.
Jak uzyskiwano tak fantastyczne efekty jak przywoływanie deszczu, zsyłanie burzy na przeciwnika, cudowne uzdrowienia, wygrywanie bitew mimo kilkukrotnie mniejszej liczebności, lub opływanie w dostatek i poczucie bezpieczeństwa, mimo powszechnie panujących problemów społecznych?
Sposoby były różne - zależnie od „Ścieżki Magicznej” odwoływano się do różnych sił, oraz symboli. Czasem na pomoc przyzywano bogów, czasem sługami były demony, innym zaś razem proszono Matkę Ziemię, aby zechciała sprzyjać i wydała żyzny plon, który mógłby wykarmić wszystkich zainteresowanych. Rytuały miały różną formę - od ruchowej (tańce rytualne, czy specjalnie pozycje o określonych znaczeniach symbolicznych), poprzez różnego rodzaju inwokacje, pieśni, wykorzystywanie rekwizytów (szaty, amulety etc.) i wszystko co mogło się skojarzyć z uzyskaniem odpowiedniego efektu. Takie praktyki bywały stosunkowo powszechne i praktycznie każda społeczność miała coś na wzór kapłana, szamana, maga, czy innej osoby tego pokroju, bardziej lub mniej świadomej tego, jakimi możliwościami dysponuje i potrafiącej to wykorzystać.
Wśród tej grupy osób „magiczne aktywnych” była jeszcze jedna, węższa grupa. Byli nią Ci spośród uzyskujących pożądane efekty siłą swego umysłu, którzy rozumieli, na jakich zasadach tak naprawdę działa Magia, którą uprawiają. Musicie bowiem wiedzieć, że nie każdy szaman, wiedział co tak naprawdę robi. Niektórzy po prostu powielali tradycje swoich przodków, a ich ograniczona skuteczność była wówczas jedynie wynikiem wiary w powodzenie i słuszność rytuału, oraz zupełnie nieświadome wywoływanie w sobie odpowiednich skojarzeń. Dziś pod tym względem jest jeszcze gorzej, ponieważ wielu „kapłanów” wykonuje swoje zadania zupełnie bez przekonania.
No właśnie – skojarzenia. Tym, z czego zdawali sobie sprawę najbardziej światli spośród Magów, była – Istota Wszelkiej Magii.
Czym była i jest Istota Wszelkiej Magii w praktyce?
Są nią trzy wzajemnie współpracujące cechy:
- Świadomość
- Siła Woli
- Koncentracja
Świadomość:
Jest to pojecie stosunkowo szerokie, jednak zawiera w sobie najważniejszą część naszej duchowej ewolucji i sens doświadczeń tu na Ziemi. Świadomość to wiedza i zrozumienie zasad rządzących miko i makrokosmosem, czyli tym, co w nas i tego jak to ma wpływ na świat, który nas otacza. Świadomość to wiedza i jej zrozumienie. Pozwala to na dobór mądrych i trafnych rozwiązań oraz sposobów działania.
Ponadto świadomość u wspomnianej tu stosunkowo wąskiej grupy „Magów” zawierała również zrozumienie, iż ich własna kreacja i jej sukces jest wynikiem umiejętnego połączenia cech świadomości (świadome podejmowanie wyboru), nadświadomości (natchnienie i wsparcie intuicyjną wiedzą i mocą), oraz umiejętnego wpływu na podświadomość (właśnie poprzez symbole, skojarzenia, oraz tworzenie wyobrażeń, czyli wizualizację). Korzystali oni często również z zakorzenionych już, silnych symboli, obecnych w podświadomości zbiorowej gatunku ludzkiego. Wiedzieli oni, że wszystkie rytuały magiczne, stosowane od pokoleń, były tylko sposobami wpływu na świadomość człowieka, tak, aby skłonić ją do realizowania określonego zadania, którego pragnienie zostało wyrażone na planie świadomości danego człowieka. Dzięki tej Świadomości, mogli oni niejednokrotnie zupełnie pomijać owe skomplikowane i mało wygodne rytuały, ponieważ ich umysł rozumiał i akceptował swoją zdolność kreacji, podczas gdy szamani, musieli „oszukać swój umysł” rytuałami, aby ten uwierzył, że może wywołać zamierzony efekt. Prawdziwi Magowie jednak wcale nie musieli tego robić. Mogli wyrazić Wolę… no właśnie..
Siła Woli:
Drugą składową Istoty Magii jest Siła Woli, czyli moc i determinacja, z jaką dany człowiek jest w stanie wyrazić swoje życzenie. Co ma wpływ na Siłę Woli? U przeciętnego człowieka przede wszystkim motywacja. Motywacja jest kluczem do tego, jak mocno chcemy osiągnąć daną rzecz. Jeśli nie mamy motywacji, czyli solidnych powodów by chcieć - to zwyczajnie nasza Wola w tym względzie będzie również relatywnie niska. Poza tym Siła Woli jest często powiązana z emocjami (a te z motywacją), więc umiejętne nimi sterowanie również może wpływać na zwiększanie naszej Siły Woli. Jest ona Mocą Umysłu, zdolną odkształcać i kształtować otaczającą nas rzeczywistość. Tym większe mamy na to szanse, im silniejszą Wolę posiadamy.
Koncentracja:
Trzecią z kolei składową jest zdolność Koncentracji, którą nazywam czasem siłą woli rozłożoną w czasie. Dlaczego? Otóż zdolność czasowej koncentracji (skoncentrowanie umysłu na celu, na odpowiednio długi okres czasu), łączona z Siłą Woli, są właściwie najważniejszymi i kluczowymi czynnikami, odpowiadającymi za nasze zdolności świadomego kształtowania otaczającego nas świata. Ktoś, kto nie umie się skoncentrować, w skrajnych przypadkach może nie wiedzieć nawet po co właśnie wyszedł z domu, a co dopiero mówić o osiąganiu dużych długofalowych celów. Taka osoba nim dojdzie do wyznaczonego sobie punktu, zdąży sto razy zejść z drogi odciągnięta zdarzeniami o charakterze emocjonalny, czy innymi, które łatwo, choć krótkotrwale przykują jej uwagę i sprawią, że zapomni o tym, nad czym właściwie pracuje. Zdolność koncentracji jest więc kluczowa, aby uczyć się o sobie i otaczającym nas świcie, przyswajając tą wiedzę, a w końcu – wykorzystywać ją w praktyce.
22.10.2005
Qba |